یکشنبه هفتم بهمن 1386

يك سبد ارزو دو سبدنگراني

پرنده در این اشیان ارزوها داشت:

من دلم میگیرد

 وقتی از پنجره میبینم

 بر بلندای ان درخت تنومند بزرگ(۱)

 اشیان کوچک پرنده (۲)

که بامیدی ساخته بود

فرو میریزد به باد(۳)

 و تو از عشق پرنده به درخت  میگوئی

 درختان روز قیامت بکجا  خواهند رفت

 چه کسی بادرا سرزنش خواهد کرد

۱ـدرخت =مرد  ۲ـپرنده=زن    ۳ـباد=اداب و سنن

 

گفتمش دل می خری؟ پرسید چند؟

                         گفتمش دل مال تو، تنها بخند

        خنده کرد و دل ز دستانم ربود

                         تا به خود باز آمدم او رفته بود

          دل ز دستش روی خاک افتاده بود

                              جای پایش روی دل جا مانده بود

نوشته شده توسط فریدون در | | لینک به این مطلب