جمعه سی ام فروردین 1387

ذره وفائی به دو عالم ندهم

تو صنم نمی گذاری که مرا نماز باشد

که دعای دردمندان زسر نیاز باشد

انسان روحی جون گل نازک و بدنی سخت چون

 سنگ خاراداردو در این  حاکمیت پست مدرنیسیم

 (جهان نوین متشکل از هویت های متکثروپراکندهُ

ُ حدوث ریشه ایُ کثر ت تقلیل نا پذیر بلکه روز افزون

داده هاو انسان حیران مانده در ان همه اطلاعات )

 از بعد سخت جانی او میکاهد و بر بعد نازک دلیش

 میافزاید اگر مقایسه به رایانه ها شود همانند کاربر

 همگانی از سخت افزاری رو به نرم افزاری مینمایدو

 رنج بدنی به رنج درون تبدیل میشود و میرسد به

نقطه ای که از دست خودگله ها داردوفریاد با لب

 بسته میزند  و تسکین غم با گریه در تنهائی میکند

من میخواستم از تولید و توزیع کنندگان رنج در داده

 ها که عامل استرس استفاده کنندگان از این

اطلاعات است صحبتی بکنم که دیدم سخن بدرازا

 میکشد و در عصر اموزش تست ها خواننده را تحمل

 ان نباشد. زمانیکه تو از دست خویشتن خویش بی

علت خسته ای من چگونه از تو طلب ذره ای

 وفانمایم که هیچ را القا شده ای وبه تنهائی

 رسیده ای و مهر و وفا در خبال می جوئی و

نه درعشق جقیقی.

بکجارود کبوتر که اسیر باغ باشد

 

نوشته شده توسط فریدون در | | لینک به این مطلب